Avuç İçlerimize Düşerken Kırıntılar

/Bir varmış bir yokmuş diyerek dinlediğimiz

masalın kahramanı oluverdik/

Hayaline dalıp

Suspus dinlerken o uyduruk masalları

Ninemiz aslında

Dizinin dibinde dingin bir koy oluştururdu

Tutunma çabasıydı yıkıklardan

Korkulu, meraklı..

Algılamalar sarmalarken küçük bedenlerimizi

Biz susar gözlerimiz konuşurdu anlatamadıklarımızı,

Ya da sorgulardı art arda, ara vermeden

En tenha yerinde başlıyordu hayat

En gerçek haliyle yırtılıyor

Sessizce akıp gidiyordu zaman

Kimbilir bitmek üzere belki..

Hep sırtından gördüğümüz yaşam

İnandığımız,

Ya da hülyasını kurduğumuz mavi hayat

Hala renkler karışık tuvalimizde

Fırçamız bocalamakta isteksiz ve yorgun

Flu düşüyor hep resimlerimiz

Ve hala yankısını arıyor sesimiz

İçimizde orman yanıyor

Hayaller duman altı

Umutlar can çekişiyor

Avuç içlerimize düşüyor kırıntılar

Duygular dalga dalga kabarırken

Yakınlaşır heyecan kırıntıları

Avuçlamak isterim

Akıp gider parmaklarımdan

Çok kere boş kalır, ıslak ellerim,

Bir varmış, bir yokmuş

Diye başlarken kadere

Hep kendi başrolünü oynamak

Umudu rüzgâra bağlamak

Tohumun toprağı delmesiyle

Avuçlarında çiçek açtırmak ne hoş

Bir masalın kahramanı oluvermek

Hançer kırıklarını umursamadan

Ömrün sözüne, özüne tutunmak

Yine de,

Her çizgisinde sevmek hayatı

Geleceğe sarılmak

Büyütmek

Gürültülere susarak

Tebessüm etmek

Ne güzel...