Ay Hayâ Ediyor

misafiriydi mevsim

kavga biriktirmiş evlerimin

kutsaldı tüm imkansızlıklar

ve aşk birikirdi

limon kokulu sokaklarda

suçlu değildi gökyüzü

geçmişe mahkûm edilip

sürüklenmezdi geleceğe

yarının saati yoktu

ve ağlamazdı şehir

tarihsel bir ayinle

sunaklara terkedilirdi yalnızlık

varsın fermanı versindi Firavun

özgür kaldırımlar

ve postmodern değildi sevmeler

Aşk!

renklerin gölgesinde büyümüş

utangaçtı güneşin kızıl çıplaklığına

masum değildi/

ne gam ne keder vardı

gözlerinde dizlerinde

ikilemsizdi rüzgar bu zamanlarda

efiline takardı beyhudeliği

usul usul karıştırırken saçlarını

dokunmuştum turuncusuna gökkuşağının

aşk kokuyordu gözleri

ve avcumda yüzü

Ay hayâ ediyor...