Ay Işığı Sagusu

I

yanıtı olmayan, dilsiz bir soru var şimdi

zulasında bir hayat eskitilmiş bu şiirde

ay ışığı yıkarken kendini gözlerimde

kapamışım gecenin üstünü fersiz hayallerle

mazi bilerken kendini, ömrümün biley taşında

yaşanmamış hayat artığı günler

ıssız bir takvim yaprağında oksitlenirken

sevgimin beyaz bulutlu sözlerini katlederken

kan mürekkepli kalemlerdeki mavi isyanlar

tutunduğum o dalgın gülüşlerde mühürlü,

hala gözlerin

II

kıraç bir umut tarlasının verimsiz çığlıklarına

yağmursuz tohumlar serpilirken, yüreğimden

yazgımın çeliğine su verilirken, gözyaşlarımla

miş-li geçmiş zaman eklerinde unutulurken

dudaklarımız damgalı, günahkar yeminler

tuttuğumuz dileklerin yıldızları kayarken

son kullanma tarihi geçmiş andımızda

helal et

dudaklarıma içirdiğin dudaklarını

helal et

başımı yasladığım dizlerinde bıraktığım,

yorgun ağrıları

helal et

içime sinmiş yangınımın sen kokularını

çıplaklığında öldürürken seni, sımsıkı sarılmalarımla

terindeki tuzu basarken, dokunduğun yerde açtığın

harf harf sen kanayan, dudak yaralarına

ne olur helal et

açtığın yaralarımın, onulmaz acılarını bana

III

bir gidişin, yok edici fırtınasına kapılmadan önce

adımızı ayrılığa yazdığımız, o kahpe, lanet gecede

dalgın, nemli, puslu bakışlarla uğurlarken sevgimizi

yıllardır aynı yere gitmekten yorgun, merdivenlerde

ellerimde, çaresizliğin kördüğümleri parçalanırken

ayakbağı gibi, dalgın gözlerini bağlamıştım

asfaltların bağrına çaktığım, mecalsiz ayak izlerime

herşeyi azalta azalta tükettik, savurganca

sen kendinde mağrur, ödünsüz, sarp bir ruh

ben deli dolu

hayatı afacan bir çocuk gibi

çemberinde çeviren, hayta

sapanımdaki boş vermişlik taşlarıyla

gözlerinde kırdığım kristal gözyaşların

üzgünüm, n'olur beni affet

hayatın kementi geçmiş boynumda, açarken ayrılık çiçekleri

çek al ayaklarımın altından, şu deli gibi dönen dünyayı

IV

başımı vurduğum hatalarımda, birikirken isyanlarım

gırtlağıma kadar doluyum ulan

anason kokulu bu isyan hayatı içmekten

bir gelişin sen kokan gizemsel şiirine

mutlanan dizelerin baharlarını ekerken , beklentilerim de

anlamsızlığın içinde köklenirken herşey

benim kurguladığım senaryoda

ütopik küçüçük bir sahne

başrolde hayat ve ben

bir de tamamlanmamış

kara kalemde tükenen başsız bir resim

hadi gel sarıl bana, önce öp beni

sonra sıkıca öldür yeniden

son bir kez daha öleyim senin ellerinden

La Rochefoucauld´un sözlerinde tutuşuyor gece

„hiç bir zaman sevemeyecek insanlar var aramızda'

V

acaba ben mi sevmeyi beceremedim?

ezbere, tersinden yaşarken herşeyi

yoksa buz tutmuş duyguların kutbundaki kalbin

üşüttü mü, dondurdu mu sevgi kanayan yüreğimi?

bilmiyorum?

VI

çözümsüzlüğün denklemleri kurulurken

hendeklerinde umutlar katlettiğim

görücü usulü yaşanmış hayatımda

hala kayıp harfler var alfabemde

nasıl kurarsam kurayım cümleleri

her harf bir anlamsızlığın oltasında

yem oluyor, devrikliğine cümlelerimin

gece kara tülünü giydirirken

karanlıklar prensesi başsız balerine

rüzgar söylerken yalnızlık operasını

akordu yitmiş notalarını

parçalarken kulaklarımda sadistçe

eteği rüzgarda hafif açılan

ölü düşlerin imgelerinden kalma

hayalının utangaç siyah kalıntıları

patlarken aynada

kara barut kokusunda ki

kirletilmiş oksijeni nefeslerken, acizce gecede

hatıraların hapsedildiği resimleri azad ederken

gözlerinde güneş kutsanmış meleğin ardından

hiç bir şey sonsuza dek masum kalmıyor

gaipten gelen seslerin tecavüzünde ruhum

mistik şiirlerle kirlenirken

uğruna saç sakal ağarttığım

dinamitlenmiş hayaller eğelenirken keşkelerde

bütün renkleri kirletilmiş

gökkuşağı renklerini soyunurken

ellerimin ökçesine yapışmış nasırlar

öğretilerini ezberletirken, acımsı çığllıklarıma

kaçıncı levelindeyim

baharlarında bir ömür biriktirdiğim yazgımın

VII

bir tren daha kalkıyor yalnızlığın istasyonundan

onca sallanan eller arasında

tanımadık yüreklerin simalarında

buruk bakışlı çizgilerde, mahsur kalmış gözyaşları

hiç gelmeyen baharlarca mahzun edilmiş , mülteci özlemler

garazlı bir ihalede peşkeş çekilirken ayrılıklara

yüreğime yaktığın devasa nevruz ateşi

yanarken tutuna tutuna ciğerime

kendi nefretimin ateşinde üşüyorum

yürüyemedim sonuna kadar

kollarında seni tattığım lanet düşlerin

solgun gülüşlü sabahlara

dökerken mancanalar, zehirli sütleğen gözyaşlarını

dört tarafı acılarla çevrilmiş, sürgün odasında

bu şiiri sağarken, harflerin körelmiş gögüslerinden

bir kuş sesine doğuyor güneş, sancısız

onca sigara izmaritinde tükenirken nefeslerim

ciğerlerime zorla aldırdığım soluksuz soluklarıma

katranlı nikotin, ölümün akt resmini çizerken

ahlarımın içine gömüp kendimi

bembeyaz bir buluta yazıyorum

beyazına sürgün dilekler bağlanmış

beyaz yazan kalemle 'Ay ışığım neredesin?'

22.12.2008 03:08 Detmold