Ay Işığında Haziran

akasya kokusunda saklıdır Haziran

susar acıların gölgesinde

harflerin yıkılışına aldırmadan

karanlık düşlerine basınca

istasyon saracaktır yaralarını

şimdi çıkar başını pencereden

rüzgara bir şarkı da sen fısılda...

ne zaman düşsen aklıma,

şehrinin ışıkları yanar göğsümde

dalga dalga hüzünlerin

çeker birer sandalye

otururlar yanıma...

işte tam da o vakit

gözlerin buğulanır

ve ay ışığı ürkekçe süzülür kollarıma..

mevsim zamana küsünce

en çok ağaçlar ağlar

ve orman birden kimsesizleşir,

yeni bir yağmura kadar...

gülümsediğin akşamları düşünüyorum da

her akşam sabaha vuslat

her gece aydınlığa hasret

derken

uyanıyorum ki

yastığım kızıl kıyamet!

velhasıl

bir türlü buluşamıyoruz kalbimle,

hani neredeyse

dramatik bir kan davasının tarafları olarak

tarihe yazılıyoruz gitgide...

sen, davamızın tek hakimi

sahi

kalemi gerçekten kırdın mı sevgili...