Ay Sarıydı

rüzgar sokakları sildi silecek

radyodan telaşlı kurtuluş sesleri yükseliyor

bunu bir ben duyuyorum bir de işçi kısmı kimsesizliğin

ellerimi uzatıyorum ürkerek demir soğukluğuna

güneşi ıskalıyorum sapanla,geç kalırken çocuk ruhuma

hikayesinden geçilmiyor çünkü

yaşantısı ıslıklanan kahraman gecelerimin

karanlığa değil lodosa davet ediliyordu gençliğim

sonra, iple çektim gökyüzünden bir bir yıldızları

ay`ı cebime sıkıştırıp yürüdüm

ellerimi uzatıyorum ürkerek demir soğukluğuna

rüzgar yüzümü sildi silecek

ben hala herhangi bir kimsesizliği savunuyorum

seni yaşamak mı, imkansız biliyorum

hesaplaşarak birçok yönüyle burkulan dallarımın

sana gizliden bir el uzattım

ya gel usulca uzan ya da hiç bekleme ölümü

ağır basıyor yüzümün yastığa vurduğu saat

sağanak gecelerinde gözlerinden tutuluyorum soğuk rüzgarlara

unutmaya çalışırken yıldız kaymalarını düşürüyorum aklıma

geceye düşen her yıldız tek bir şarkıyı anımsatıyor bana

nereye gitsem ay aynı büyüklükte

"the moon was yellow" ağır başlı bir frank sinatra

yaşıyorum işte her ne varsa

geçip gidiyor gitmesine,içimden kopuyor hep bir şeyler

ellerimi uzatıyorum ürkerek demir soğukluğuna

sana tutsak yanlarımı bileyliyorum hasret denen kılıçla

rüzgar hüzünleri sildi silecek

ben hala herhangi bir şiirin dizleri dibinde yaşıyorum

senden vazgeçmek mi, imkansız biliyorum

ay sarıydı, dağıtırken yüzünden güz aydınlığını

ay sarıydı, bırakıp giderken tüm çocuk sevinçlerini

ay sarıydı, düşerken gece kıpkızıl bir gün mahremiyetinde

ay sarıydı sarı olmasına unuturken tüm yalnızlıkları

sonra gökyüzünden bir bir sildim

hüznümü hatırlatan o parlak yıldızları...