Ay Yüzü Odu

Öyle özlemiştim ki, her yerde arıyordum

Yarasını ay yüzü oduyla sarıyordum.

Nasıl olduysa birden karşıma geliverdi

Yüreğimde ne kadar pas varsa alıverdi?

Elemli bir haldeydi, içine ağlar gibi

Çökmüştü, binen neyse, üstüne dağlar gibi.

Dün gece fecre kadar konuştum hayâlinle

Susamış dakikalar kavrulurken seninle.

Ellerimi uzattım, çekinerek yaklaştı

Anlamadım, nedense korkarak uzaklaştı

Sonra durdu bir yerde, yüzümü seyre daldı

Kor gözleri aklımı bir ân başımdan aldı.

Ne dedimse itiraz etmeksizin dinledi

Elvedâ derken, yazık hıçkırarak inledi.

Yalvaran bakışları buğulu bakakaldı

Yanaklarından ezik yüreği aka kaldı.

Ayrılığı sorgular gibi ısrarlı baktı

Her zerremi manidar süzüşleriyle yaktı

"Mecburdum dediğim" an; sarsıldı, çöktü yere...

Ağlayarak kaldırdı ellerini göklere

Sessiz, anlamadığım bir iki söz söyledi

Kalktı sonra yerinden, mahzun vedâ eyledi.

Bir müddet sallanarak düşe kalka yürüdü

Kül olan varlığımı kendisiyle sürüdü.

İlk ayrılık misali üzüldüm, duygulandım

Çekip gitti hayâlin, ben yine sensiz kaldım.