Ay(a) Sunum

insanı düşündüm sesi içimizde gömülü

parmakları sarartır eski bir kahve

insanlar değirmen taşları dünyanın

tüten sigaralarında düşleri ölü

öğütülen yıllarla dönerken eve

seni düşündüm benzerliğimizde

sevincin ayağına taşla vurulur

duyargamız kırıkken dağılır yükü karıncanın

kayıptır yıldızları yuduğun ırmaklar

dağların emzirmediği gökyüzü kurur

seni düşündüm de ay ışığı çağrışımında

bulutlar biçerek yelkenler ördüm

geliyorken düşlerim ve çocukluğumla sana

evcimen gemilerime ters esiyor rüzgar

yine doğduğum sahile döndüm

ağacı düşündüm ikimiz de yalnız ağacız

turna göçüne el açan dal dal

ne konuyor kuşlar ne sıcak eskisi kadar gün

ne çok özledim ne çok üşür gözlerim

bir iç çekişi kadar soluğumda kal