Ayan Beyan Aşk

İçime çektiğim iyot kokusuydu sensizliğim

Dudaklarım tütünle sevişirdi yokluğunda umarsızca

Üzüm tortusu gözlerinden içtim sevdayı kanasıya

Karanfiller yetiştirdim yüreğimle allı morlu, kokusu benzeyen aşka...

/Fark ettim ki sevgili bu aşk sana sadece mecaz./

Kaç ölü kuş barındırdım koynumda

Tüm doğmamış çocukların çığlıkları vardı kulaklarımda

Henüz yazılmamış bir şiirin ilk mısrasıydın usumda

Ucu yanık bir mektupla karıştın karanlığa...

/Anladım ki sevgili bu aşk sende yalnızca maraz/

Zamanın gerisinden gelen mektuplarını aldım özlemle

Kokun hala üzerinde sıcak ekmek kokusu gibi taze

Söz uçmuş, yazı uçmuş

Soğuk mezar taşı kağıtlar kalmış geriye

Uyku kaldırım yosması gibi sürtünse de gözlerime

Zinciri kırık s/ezgilerim at koşturur fikrimde...

/Biliyorum ki sevgili bu aşk sende yalan, bende ise ayan beyan.

Sen unuttum sansan da, AŞK kendini unutturmayacak, unutma ! /