Aydım

Bir çocuktum bir zamanlar

Ellerim üşüdüğünde annemin bakışıyla ısınırdım

Koşa koşa açardım bahçenin kapısını

Kar yağdığında kayardım arabaların altlarından

Annem hep korkardı düşerim diye

Uykusundan uyanmak bilmezdi ay

O günlerde her gün umuttu benim için

Anladım ki insan en çok çocukken yaşıyor

Sonrası nefes almak

Sonrası acı, nefret, kin

Bir kız sevdiğimi anımsıyorum saçları örgülü

Yanaklarına al vurmuş şubat ayında

Sevmediğini söylediğinde beni, gözümden akan iki damla yaşı

Havanın soğukluğuna bağlamışım

İşte o gün bütün mutluluğumu ben o güzele adamışım

Şiir kadar eşsiz, bulutlar kadar masum

Bir insan bağlanır mı bu kadar çaresiz

Çocuklar da ağlar mı güneşe nefessiz

Bir kadın kucakladı sonra acılarımı

Gözyaşlarımdan ırmak oldu sel oldu

Annem tek başına boğuldu yıllarca

Tanrının işine bak ki anneler yüzme bilmiyor

Ah gözünü sevdiğimin hayatı

Hiç kimse de anneler kadar sevmiyor

Bataklığa saplanmış tüm düşlerimi

Var gücümle taşıdım yıllar yılı

Çamurdan sevda yaptım kendime

Ruhum gözlerinde zincirliyken bir kadının

Ben ellerime dökülen saçlarımı saydım

Karanlığın en zifiri anında bile

Umudunu yitirmeyen koca bir aydım

Loş ışıklarda tek kaldım

Sevmek üzülmekmiş

Aydım..