Aydınlığın İkizi

AYDINLIĞIN İKİZİ

Aydınlık ,

Şafak söker sökmez koşarak ulaşır

Mahallelere, caddelere

Hatta çıkmaz sokaklara.

Girer pencerelerimizden içeri

Tanrı misafiriyim dercesine

Aydınlanıverir evimizin içi

Yuvamızın bacasını tüttüverir usulca.

Sadece yuvamızla kalmaz

Yüzümüzü de aydınlatır

Yüreğimize giren umuduyla.

Kuşlar cıvıl cıvıl sabah sohbetleriyle uçarken,

Arılar boş durur mu?

Koşarak bal toplar

Aydınlığa gülümseyerek yapraklarını açmış olan çiçeklerden.

Ya karıncalar ...

Öyle hızlanırlar ki !

Zamanı kaçırmak istemezlerde ondandır bu telaşları.

Hele o günebakanlar,

Hiç dururlar mı ?

Dönerler yüzlerini aydınlığa saygı gösterir gibi başları hafif eğik,

Çünkü aydınlığın karşısında

Mütevazi olmak ayrıca bir

Erdemliliktir.

Gün batımı vakti geldiğinde

Ayrılmak vaktide gelmiştir artık.

Usulca fısıldar karanlığın kulağına 'Şafak vakti görüşürüz ' der

Ve ' sevdiklerime iyi bak ! ' demeyi unutmadan bırakmaz yerini karanlığa.

Aslında;

Aydınlık ve karanlık ikizdirler,

Birbirlerinden asla kopamazlar.

Karanlık nöbetini devraldığında,

Kendinden emindir

Kalplerin ışığının daha da artacağına,

Çünkü bu defa aydınlıkta görünen çirkinlikler görünmez oluverir.

Tüm dünya ışıl ışıl bakar ,

Aydınlık yarınlara.

Bu buluşma ,bu aşk hiç bitmez,

Sonsuz aşktır adı

Sonsuz sadakat

Sonsuz saygı

Sonsuz sabırdır

Sonsuz bekleyiş

Sonsuz nöbet

Hiç bitmez

Taaaaa sonsuz aydınlıklara

Ne de olsa ayrılmaz ikizdir onlar.

Aynur Ateş Aydın 2018