Aydınlığın Mutluluk Kapağı

martıların dokunduğu esinti şimdi

uyurken çiçeklere yaslanan başım

içine düştüğü derinliklerde kavlince

öldürecekmiş kendini badem ağacı

kokusu kalıyor mutluluğun

kokusu kalıyor açma gözlerini ve yine

vapur tenini

rahatsız ediyor diye denizin

bir ağırlık onlarca insan coşku içinde

bakınıp duruyor güzelliklere

sevinecekmiş gibi bir gün

hüznünü dibe değdiren karanlık yanım

o aydınlığın mutluluk kapağında

her defasında başka bir his

bambaşka bir adam sörf yapıyor mesela

sular ve dalgalar basit

masalar var ince bacakları kumlara saplı

geçmişin ziyası var sehpada

tamda aldığın nefesin ortasında yakalıyor beni

kalbinin incisine ait naif bir duygu

uzatsam uzamıyor bırakıyor ellerini

üstünden atlayan esinti gibi

seviyorum dese dalgalar bir kaç defa

üzülüp uçar martılar

yaşamak nedir sormuyorum kımıldadıkça hayat

zaten durmadan boyuyorum

her gün başka bir rengin kağnısı giriyor kapıdan

gıcırdayarak giden sonsuzluk yolcusuna

sormuyorum ne demek hayat

toparlanıp başından aşağı bütün beyazların kalbiyle

o ilk atımı yakalamak var ya

korkusuz cesur bir kuş gibi uçurumlardan

gök yüzüne atlamak var ya.