Ayık Kalamıyorum..!

Kör düğüm çözüyorum,

Ayrılık bulaşmış ellerimle..

Yanı başımda anılar var

Bir yandanda onlarla dertleşiyorum..

Sıcak bir kahve oluyor yitik dudakları

İçemiyorum,ellerim dolu ..

Bir kaşım daima havada

Hayata olmaz diyor,olmaz

Bu kadar yüklenilmez bir kalbe

İsyanını belli ediyor bakışlarım.

Dermansız bir kalp çarpıntısı işte

Sudan çıkmış balık misali

Bir kova suda hayat arıyorum..!

Yağmurların sesiyle irkiliyorum sonra

Yol kenarında akıyor çamura karışan sular

Acaba diyorum,acaba!

Ayak izleri varmıdır ki onlarda?

Yada bir damla değmişmidir tenine?

Ben zerresine hasretken

Sürükleniyor mu asfaltta..?

Gül geç diyorlar,hayat kısaymış!

Gül/meler geçti benden..

Hayat of çekmelerim kadar uzun..

Gecelerin uykulu zamanlarında gözlerim apaçık

Düş kırıklarım batıyor tüm bedenime

Uyuyamıyorum..

Olmamışlıklar var dört duvarda

Birer birer sayıyorum hüzünlerimi

Ne nefesim yetiyor,nede sözcüklerim

Gün doğsun diyorum,güneş olsun

Ben yine onsuzlukla kavrulayım..

Dumanım çıksın göklere

Bir buluta saplansın

Yağmurlar yardım etsin,düşsün tepesine

Belki hisseder diyorum..

Sonrada gülüyorum..

Saçmalama diyorum,saçmalama..!

Bir meyhane,dört ayaklı bir masa

Çal diyorum kemancıya,çal

Kemanın namelerinde masanın ayakları yerden kesiliyor

İlk kadehi alıyorum elime

Yudum yudum içtikçe benimde ayaklarım yerden kesiliyor

Havalanıyorum durduğum yerde

Sonra ışık hızıyla anılara gidiyorum

Saçları geliyor önce,

Sonra gülüşüyle birlikte bakışları

Sesini duyuyorum sonra

Ellerine dokunuyorum

Kokusu geliyorki burnuma

Ayağa kalkıyor bütün uyuyan yanlarım..!

Doyasıya yaşıyorum,yaşadığım an(ı)ları

Gülüyor yüzüm,

Seviyorum seni diyorum

Boynunu yana bükmüş,Bende diyor..

Tam öpeyim diyorum alnından,

Şişenin dibi görünüyor,keman susuyor!

Sonra herşey eskisi gibi oluyor

Masanın ayakları yerde

Benim ayaklarım yerde

Aklım hep sende..!

YAZAR_DEMODERN..