Ay’la Güneş

Ben gövdesi kurumuş

Bir Zeytin ağacıyım

Senin ışığınla kabuğum çatlar

Ìçimde bin yıllık bir öz saklı olan

Adını her hücrem unuturken

Köklerim fısıldar seni

Senin teninde

Doğar her coğrafya

Benim içimde erir bütün kıtalar

Sen ışığı eğip büken

Bir Tanrı’nın gözbebeği

Ben o Tanrı’nın karanlıkta unuttuğu

Çırılçıplak bir yankıyım

Bakışınla başlar

Evrenin kalp atışı

Benim susuşumda dağılır Galaksiler

Ay ve Güneş

Sadece gökte değil

Benim alnımda da döner durur

Sen doğarsın, ben batarım

Sen batarsın, ben ağlarım

İkimizin adı aynı kitabın

Farklı dillerle

Yazılmış sayfalarında

Okunamadan yırtılan şiirler gibi

Seninle aynı cümlede olsak bile

Farklı anlamlar yükleniriz

Sen dokunduğunda

Cam olurum

Ben konuştuğumda

Sen taş kesilirsin

Kırılmakla susmak arasında

Bir sonsuzluk çizgisi çizeriz

Ve belki..

Biz hiçbir zaman

Bir araya gelemeğiz

Ama hep birbirimizin karşı kıyısında

Aynı özlemi

Başka dillerle

Söylemeye devam edeceğiz

Sen göğe yazılmış

Bir suskunluk

Ben yere kazınmış bir çığlık

Birbirimize bakan

Ìki ayna gibiyiz

Asla dokunmadan

Çoğalan yansımalar

Ben sana her yaklaştığımda

Kendimi biraz daha eksiltirim

Çünkü senin parlaklığın

Benim gölgemi çoğaltır

Seninle var olduğumda

Kendime yabancı olurum

Senin ışığında

Bütün suretlerim dağılır

Ve sen..

Zamanı bile yanıltan o aydınlık

Benim içimde karanlığa dönersin

Çünkü ışığın bile

Yorulduğu bir kalbim var

Çünkü sevgi bazen bir yangın değil

Yavaş yavaş sönmeye

Razı bir külleniştir

Yine de,.

Sen doğdukça ben beklerim

Sen sustukça ben yazarım

Adınla başlar her hece

Ve her şiirin sonunda

Ben yine sana dönerim

Ay’la Güneş

Sonsuz bir raksın

Ìki ucuyuz

Ne dokunuruz birbirimize

Ne koparız birbirimizden

Birbirimizi yakmadan

Sonsuza dek yanabilir miyiz?

Kim bilir..

Belki de "AṢK"

Hiç buluşmadan birbirine inanmaktır

---

sevay