Âyn-ı Şêms

Leblerinden süzülen ince bir sızıydı ayrılık!

Önüme düşmeden ölüm,

Bir töre(!) kadar hunhardı yokluğun.

Güncelerine düşmeden ateşin,

İlk yürek yanığımdı yağmurun.

Ey Âyn-ı Şems!

Söndüğünden beri heryer zifiri.

Soğuk bir gecede tutuşuyor zemheri.

Söndüremedim mazgallarında sevda teyellediğim o ateşi.

Sen gûya sevdin.

Sen rûya sevdin sevgili!

Mekkâr Sevgili!

...