Aynadaki Adam

Bugün yine karşısına geçti aynanın,

uzun uzun baktı gözlerine.

Yıllar mı değişmişti onu,

yoksa o mu yabancı olmuştu kendine?

Bir zamanlar koştuğu yollar,

şimdi ağır geliyordu adımlarına.

Avuçlarında gençliğinden kalan izler,

sessizce düşüyordu hatıralarına.

Saçlarına düşen aklarda,

söylenmemiş nice söz vardı.

Gülüşlerinin ardında sakladığı,

kimsenin bilmediği yaraları vardı.

Herkese güçlü görünmüştü yıllarca,

"kırılmadım" demişti her defasında.

Oysa kaç gece sessizce ağlamıştı,

kendi içine kapanan odasında.

Babası gibi olmuştu sonunda,

eskiden anlamadığı o sözlerle.

"Hayat çabuk geçer oğlum" demişti,

şimdi anlıyordu geçen senelerle.

Aynadaki adam, bak hâline,

kaybettiklerin seni eksiltmesin.

Çünkü hâlâ içinde bir çocuk var,

yeter ki kalbin yaşlanmasın.

Bir gün herkes bırakır bu dünyayı,

ne servet kalır ne de şan.

Geriye sadece bir isim kalır,

sevgiyle anılan...

Ve aynadaki adam,

başını eğme yine.

Sen bu hayatı yenmedin belki,

ama dimdik durdun içinde.