Aynama Saplanmış Bir Nefesin Yazdığı Kelimeler
hiç tanımadığı elleri
göğüs kafesinden içeri alan,
yüreğimi yüreğinde bildiği halde
unutup gideni
yine de sevgiyle uğurlayan hangi ben?
kanaması dursun
her sabah baktığım aynam
dokun avuçlarıma
gözyaşı kuyusundan çektiğim damlam,
yüzümde senden kalan
önsöze mi dokunsam?
söz vermedim hiç bir sabaha
yüz vermedim
içimde çığlıklar atan
kimsenin tatmadığı günaydınlara
yoksa
yansımada gördüğüm bizi
izdüşümlere mi sığdırsam...
varlığınla doldurduğum hücrelerim
çığlıklar eşliğinde
yağmur alıyor yokluğunla
kuşların göç etmelerine dur diyemeyen
bir mevsimsel hareketin
yerçekimsiz sesiyim,
gözlerim gebe şimdi
sağanaklar yüreğime düştüğünden beri...
kendimle konuştuğum her sözcük
enkaz dilimde,
bu kentte varlığım
greenwich kadar sembolik
ancak dolmuş ücreti öderken
çıkıyorum yörüngemden,
alınan bir para üstünün
arabesk yatağında ruhum
devşirdiğim boy aynamdan
korkuyor gözlerim,
yabancılaşıyorum
unutkanlığımdan yıkanan kimliğime...
Şimdi
insan olmanın yüzü suyu hürmetine
damar yolunu bulmak yegane sorun!
Nefesini tut,
en son yaptığın iyiliği hatırlayana dek
Bırakma!