Aynanın Gör Dediği

ateşe değen parmağının yangısını

küçük bir kesiğinin acısını unutamaz da

diri diri yakılanı

oluk oluk akan kanı

her nasılsa

kanıksar insan

belki bundan

davulun sesi hoş

acının sesi boş gelir uzaktan...

aynı kefeye girmez bilirim hiç kimse

ama o kefe hep doludur nedense

belki sırf bundan

herkesi ısırmadıkça

daha çok yaşayacaktır

o yılan

...

hülasa

hata aranmaz teşbihte

ya biraz daha ışık için yanarak

ya da kakalak gibi

karanlığa kaçarak yaşar insan

ya ışığı bilmez

ya karanlığı farketmez

kendini başka sanan