Aynı Yastıkta Küstü Nefesimiz

/ Aynı yastıkta küstü nefesimiz, ve biz kavgayı hep sevdik /

Giderken düşürdüğün gözbebeklerini topladım

Güzel atlar ülkesinden bugün

Ve peri bacaları şımarmadı ilk kez

Sen yoktun

Elimin bütün ıslaklığıyla dokundum gözlerime

Yalancı baharların yağmurlarına küsüp ağladım mı bilmiyorum

En sevdiğim kuş kanatsızdı çünkü

Bir masal ülkesinde yeşil sandukalı ölümler bıraktım dağlara

Soylu kavgaların akabinde

Çoğu kez senin adını fısıldadım rüzgara

Kendi adını unutmuş çocuklar gibi

Oysa ben turnanın kanadında bir tüy bile değildim

Kırdığım yüreğimdi

Kanatsız kuşların teleğinden kan damlıyordu

Müstevli bakışlarımdan ürpererek sevme beni

Gözlerimde kahverengi bir teneşir

Göğüs göğüse çarpışarak sever celladını

Kör bir kurşundur yaşamak bende

Kıyıda köşede eli yüzü düzgün bir kaç parça hatıranla

Her kaldırım kaldırmaz cesedimi

Şimdi ben,

Yani ben,

Bir avuç toprağa sürgün yanımla

Namuslu bir ülke gibi özgür

Ve,

Gecenin gözleri kadar karanlığım

Unuttum hasret kalmayı

Artık düşlerime bir tek güvercin bile uğramaz

Biz, hiç kimseyiz aslında

Donuk suratlara istiflenmiş kahrolası bir sevdanın son durağındayız sadece...