Ayrıldık mı

Üşüsem İstanbul düşüyor sabahın gözlerine

bakır yüzeylere süzülüyor inançsızlığın

dokunsam kadın dudaklarına

çığlık şiddetinde sessizlik soluyor bu kent

bizi soğuran çan seslerinde duruyor

gölgenin yanaşması mutluluğa

barikatlar azat edildi

sensizlik serbest bırakıldı adı; ayrılık

kimseyi öldürmedim, kimse ölmedi içimde.

İçinde yaşattığın kadar yalnızdık

sevmişliğin kadar mutlu

Sonra;

tutunduğun kadar kuvvetli, gittiğin kadar uzak geldiğin kadar 'merhaba'.

Beklediğin kadar sadık, hatırladığın her anın içinde renkli

sustuğun kadar isimsiz.

Bir dem dilsiz çıkmazlarda çaresiz,

peyder pey azalınca nefesim

huzur verdiğinde yaşayan ve gözlerimden uzakta kaldığında ölü.

Gerildiğinde yüzünde denizlerin şiddeti,

dilinde yıkıldım

ve hüzünlü yağmurdun sırılsıklam, aşktın