Ayrılığın Önsözü

Aşkın bu kadar imiş, onca sözcük yalanmış

Bağrımda taş oluşun anladım ki bu yüzden

Hüzün denilen duygu, yalnız senden kalanmış

Gözümde yaş oluşun anladım ki bu yüzden

Bazen düş kırığısın bezen de bir iç çekiş

Çöreklenip içime dur dedikçe durursun

Bana bu hüznü veren uğruna boyun büküş

Yürek yaralanmışsa, gül de olsan kurursun

Ayrılığın ön sözü, son söze kapı açar

Yaşam böyle bir koşu tökezlersen düşersin

Kararsız her bir adım insanı eyler naçar

O kadar havalanma elbet sen de beşersin

Hüzünler biriktirdin demek ki gülüşünde

Yangında buzul gibi içime çöreklendin

Gel desen gelecektim yarendim ölüşünde

Kuru bir yaprak olup, amaçsız sürüklendin

Ne de çok yakışmıştı hayalin hayalime

Göz göze gelişlerde yanmadık mı birlikte

Her zaman gururluyduk, baş eğmezdik zalime

Bunu bilir söylerim gerçek sevda, erlikte

Ben, bu aşk destanının başını sondan yazdım

Tutacak tek dalımdı gönül verdim o yare

Senin Dostelin idim, yalnız kendime kızdım

Sen yok isen yanımda, yok imiş derde çare