Ayrılık Bile Ceketini İlikliyor Önünde

Ve sen öyle bir gidiyorsun ki

Ayrılık bile ceketini ilikliyor önünde !

...

Bir ?veda'nın boşluğunu

Hiçbir eşyanın dolduramadığı bir evdeyim

Saksıda sulanmayı bekleyen otantik acılar

Hüzne boyalı duvar kağıtları

Sofrada bozkır usulü yalnızlıklar

Bana küskün

Kokun gider diye yıkanmayan çarşaflar

Yüzüme gülmüyor aynadaki aksim

Sarıldığımız resimlerle aram bozuk

Nutkum tutuk, gözlerim doluk, yatağım soğuk

Mutfakta kan damlıyor musluk

Şarkılar kemiriyor kulaklarımı

Üzerime devriliyor duvarlar

Bu eve bir daha uğrar mı mutluluk?

Kendini yalnızlığa vermez mi bu ev

Bir kilo rakıya gömmez mi kederini

Karışmaz mı bu haspa şehrin sokaklarına

Ki gelenin gideni arattığı bir kenttir burası

Aşkları tekinsiz...

Yürekleri tenha...

Görmedik mi, herkeste bi(ten) aşkı

Her ayrılıkta asıyorlardı aşkları

Yarağaçlarında...

Bu kirlenmişliğin ortasında sevmedik mi biz / delice

Güvenir mi bu ayrılıktan sonra bize

Aşk bir daha uğrar mı semtimize? *

Değdi mi yar?

Değdi mi gittiğine?

Dudakların, tenin, bedenin

Deydi mi dokundu mu gittiğine?

Başka gecelere karıştı mı gecelerin

Başka tenlere karıştı mı terin

Düşündükçe

Kapıya sıkışan parmak ucu gibi zonkluyor içim

Ne olur burada bitsin bu şiir

Susmazsam öleceğim !!!

Not: Bu şiirde anlatılan tüm kişi, kurum ve acılar tamamen onsuzluk ürünüdür.

(*) Aşk bir daha uğrar mı semtimize Engin Özkalender...?