Ayrılık Ezberim Oldu

Göremediğimde aşkın gözlerini

Sönmüş gibi tüm şehrin ışıkları

Doğmamış gibi güneş, ısıtmamış gibi

Ne beni ne diğer insanları...

Ama doğru nasıl ısınabilirim,

Nasıl yaşadım diyebilirim ki

Konuşamam bile..

Ruhum bedenimde yokken,

Ruhsuz bir beden ne yaşar ne ölür

Bekler bekler ve bekler

Yalnızca o bir günü bekler

Sevdiği gelince kavuşur ruhuna

O zaman ya evrende bir yerde

Ya da başka bir alemde

Sevdiğinin eli değmiştir yüreğine....

Külleri savrulur gider ayrılığın,

O vakte kadar ben yanmıştım sevgilim,

Ayrılık beni yakmıştı

Gel artık,

Ayrılığı yakalım...

Ayrılık ezberim olmasın gel,

Kavuştuğumda bile ,

Ezberim bozulmaz bir ayrılık oldu bu...

İnanabilir miyim gerçekten

Gelir misin bir gün,

Gerçekten ruhum geri döner mi??..