Ayrılık Kağıtta Kaldı

Her gece yudum yudum içtiğim sendin bahçemde

Yalnızlığıma dert ortağı yaptığım sendin

Uyuduğun zaman kalkamayacak sandığım

Sensiz yaşayamam, ölürüm diyen ben

Bugün ceset gibi dolaşır taksimde sabaha kadar

Kaldırımlar ıslanır, yağmur taşları ıslatır

Doyamıyorum, seni bir kez daha görebilmek için

Koşuyorum son sürat

Ve biliyorum trenin kaçta kalktığını

Yetişmek için, son kez görebilme arzusu

Apansız, deli rüzgâr gibi esiyorum

Kapına kadar geliyorum

Evde olmanı umut ediyorum

Kapı aralanıyor

Gözlerim ağlamaklı, çok utanıyorum

Suçluyum biliyorum

Ve gidişini öylece seyrediyorum

Bir mektup yazıyorum

Bizi kıskanan eller boş kâğıtlara ayrılık yazdı

Ama ben seni unutamadım,

Ayrılık kâğıtta kaldı