Ayrılıklar Düşte Kalsın!

Yine gece oldu

Her yer karanlık

Yine uykuya daldı dünya

Yeni günün ilk ışıklarına kadar

Kimine göre masum

Kimine ürpertici

Gecenin sessizliğinde

Kendimle başbaşayım

Bomboş odamda

Kurulmuşum koltuğuma

Yanışını seyrediyorum

Yanıbaşımdaki şöminenin

Dalmışım duygu âlemine

Seni düşünüyorum yine...

Sen ortaya çıkıyorsun birden

Yavaşça sokulup

Oturuyorsun yanıma

Üstünde beyaz gelinliğin

Elinde bir tomar kağıtla

Yüzünde gülümseme beklerken

Soğuk bir bakış

Onun yerine.

Şaşırıyorum, çünkü

Sen hep gülümserdin bana

Hayallerimde bile

Ben senin o haline alışmıştım

İnan, o halindi

Sana yakışanı da

Ne olmuştu?

Neydi değişen şey?

Hiçbir şey söylemeden

Atıp elindeki mektupları ateşe

Kayboluyorsun birden

Gözümün önünden

Şimdi anlıyorum

Neyin değiştiğini

Uyanıyorum o an

Şömine sönmüş çoktan

Ama sadece şömine değil sönen

Hayallerimde bitiyor

Sönen ateşle birlikte

Bir defter kapanıyor

Bir aşk bitiyor artık!

Ama, inanamıyorum ki!

Beni sevdiğini söylememiş miydi?

Daha bir gün önce

Kabullenemem ki ben

Böyle bir sonu

Ağlıyorum hırsımdan

İsyan ediyorum, isyan!

Kulağımda bir ses

Tam o anda

Açtım gözlerimi baktım

Annem başucumda

- Oğlum hasta olacaksın!

- Üzerine de bir şey almamışsın!

- Kabus görüyordun herhalde!

- Bu hıçkırıklar niye?

Derin bir oh çekip

Sarıldım hemen anneme

Annem şaşırdı bu işe

Bense bu ?düş içindeki düşe?

Umarım ayrılıklar hiç olmasın

Olursa da, şayet

Sadece düşlerde olsun!

Ayrılıklar düşte kalsın!

2008