Ayrılırken Hediyem Bir Beyaz Kağıt Sana

Dost muydu yaklaşan yanı başına

Yoksa düşman mıydı seni benden ayıran

Kırıldı mı dersin kolumuz kanadımız

Sürüldük mü sence bu sevda yollarından

Belkide bir anlaşma imzalar gibi olmalıydı

Sen rüyalarıma girmeyeceğine söz vermeliydin

Yağmurda yürürken, kulağıma fısıldamayacak

Ve rüyalarımın prensesi olmayacağına dair

Bak hala elimde, verdiğin o hediyen

Atsam mı, yaksam mı ben bilemedim

Resmin onda üzerinde, nefesin, sesin

Koklasam mı, baksam mı çözemedim

Gözümün bir şeyi görünce takılması

Kalbimin doğru yerine, yalana sarılması

İstemesem de adının her şarkıda anılması

Hafıza kuvveti mi, sevginin kudreti mi?

İçimden bağırmalıyım belkide

Kurşun geçirmez yelekler giymeliyim

Son sözlerin mermi gibi düşüyordu kalbime

Ya da ben anlamadan yalnızlığında üşüyordum

Yeni birisi mi lazım acaba unutmak için

Gelen gideni aratır diyebilmek çok mu zor geliyordu

Aslında ben korkuyordum, karanlıkta ışık aramaya

Bıçak darbesi indirir gibi meçhul bir yaraya

Karşı çıkılmalı mı bu ayrılığa

Veyahut unutmalı mı kader diyerek

Sesim, soluğum, nefesim yok diyorsun

Anlamsızca ve gün doğmadan gidiyorsun

Ardından hiç kimseye kötü bir söz söyletmem

Sen benim saklımdasın, esrarını kaybetmem

Unutma aklımdasın, kalbimin yanındasın

Her zaman benim için on sekiz yaşındasın.