Azaldıkça Günlerin

yeni gelen zamana varılacak olursa eğer

eski aynalar

sevincini hatırlatır beyaz bulutların

kederli bir akşam üstü

böyle miydi ellerim

tutarken sırrını okşadığım gecenin

siyah bakışlarından korkmazdım

uzayan düşüncelerim

hovarda vakitler bulurdu kendine

harcadıkça bitmeyen

acını dindirip göğe salışın

artık pazartesilerin bir anlamı yok

ya da haftaya bir yerlerde

gümüş yüzlü perilere gösterecek

yeni ganimetlerin

yaşamak yokuşunun en yorgun yerinde

çocukları çağırıp dizine belki

bal dudaklı güneşin tadını çıkar

rüzgarların oyduğu vakitlerden vakit

toprağın koynunda çiçekler büyüt

diye birsin belki

kim bilir ne çok yakışırsın

yağmurdan yanaklarını gerdiğinde toprak

şiir balonları taşıyan bir ihtiyarın topal ayakları gibi

ilk sevinçlerin göğe yol aldığı heyecan

ve incinmişliğin

ısırgan otlarının ölümü anlatan o kutsal şarkısında.