Baba Oğul

Suskunluğumu dizginliyorum

Yüzüm sonsuzluğun itaatkâr karanlığına dönük

İçimin bütün ışıkları sönük!

Bir keder bulutundan alnımın ortasına çiseliyor hasret

Gökyüzünü toprağa sığdıran babam geliyor aklıma

Buram buram toprak kokuyor gurbet

Bir nebze toprak oluyorum

İki altı nöbetçisi gibi ölesiye üşüyorum!

.........

Sonra mürüvvet mevsiminde bir oğul sızıyor içime

Avuçlarımın ayasına hohlarken, uzaktan göz kırpıyor kerata

Gıdısındaki evlat kokusu genzime yayıldıkça içim ısınıyor

Yıldızlar ışıldıyor gecemin gövdesinde, yaşamak istiyorum!

Suskunluğumun dizginlerini söküp atıyorum!

Yüzümde mutluluğun dayanılmaz rehaveti

Bütün ışıkları açıyorum!

Açılın karanlıklar!

Ben güneşe kaçıyorum!