Babam Ve Şair

Ömrümün en güzel bayramıydı

Bir öğle sonunda

Beşiktaş'ta İstanbul'da

Yanımda sen yoktun o gün

Anlatan tıpkı sen

Kahpelerin haince vurduğu gün

Senin gittiğin güne denkmiş

Kahpelere inat

Bir gün fazla yaşama hevesi kursağında şair

Gidişine seslenmiş yarası ellerinde

Son avaz haykırır gibi

Sesi akislerken hastane odasında

Çırpınırken yüreği toprağa düşenlere

Acılı ıslıklarla dağ yamacında

Dosta seslenir gibi

Seni senden dinler gibi

Dinliyordum çınarı

Anlatıyordu insanlığı kendini seni

Titriyordu bazen sesi

Kimi zaman durularak

Kimi zaman yorularak

Kimi zaman gözleri dolarak

Bir ahunun gözlerinde

Dostu yad eder gibi

Kendimce seslenmek istiyorum sana

Tekrar dönmeli dünyaya insan

Yüreği yangın yerine dönmüş

Evlatları görmeye