Babama

Yılmaksızın hayalleri kabuslara..

Yenildi ömrünü çürüten yıllara..

Engellerle örsede etrafını kader,

savaşmaktan hiç yorulmadı..

İçten içe yanan bir dağ gibiydi..

Gözleri deniz gibi bakardı..

Dalıp gitsen dünyasına,

içinin en bucaklarını yakardı..

Doğrulamasada ayağa.

O hep koşar adımlarla kucakladı hayatı

ıssızlığında ellerinin,

bir dost bir kardeş eli aradı..

Hep yüreği parça parçaydı..

Battaniyeli divanında üstüne örtünce yorganını

yattığı yeri ''BABA'' kokusu sarardı..

Sıcaklığında babalığın,

ve hiç yaşayamadığı duyguyu tatmak için,

sarılmak isterdi bana

en içten duygullarıyla..

Ama ciğerlerinde ki kanser

engeller koymuştu doyumsuz sarılmalara..

Kanser bi BABA yüreğinde,

kızım büyüyecek diye..

Gece yattığından sabaha kadar

ağrılarına isyan ederdiii...

Gözleri ufuktan görülebilecek kadar derindi..

Sana sarılamadığım için doya doya,

BENİ AFFET BABA !

Yoklugunda yalnız bir gece

ansızın uçup gitti cennetine

hayallerimide götürdü gülüşlerimide, öldüğünde..!

Kimsenin duyamıycağı çığlıklar içinde

gözlerimizde yaş dolu bir vedayla ayrıldı bizden..

Açtıklarında babamın yuzunu bana

son kez görmek için..

Ellerimi yaslayıp dizlerimi

eğdim boynumu kıldan inceye..

Ağlamaktan da öteye..

BABA ! Diye bağırsam şimdi mezarına,

sarılsam o gül kokan toprağına..

Ve iznini alamadan yaşatsam seni mısralarımda

bana kızmazsın değil mi BABA ?

Doya doya sarılamadığı kızın babasına sevgilerle.....