Babam'ın Söylediği Türkü

Söylediği türkünün rengi sesine öyle oturmuştu ki

Tuvalime nakış gibi işlemişti yedi renk yedi nota gökkuşağını

Tanrı bile kıskanmıştı

Artık gökkuşağını daha bir özenle işliyordu gökyüzüne

Ve yağmurları öyle narin dokunduruyordu ki yeryüzüme

Tıpkı babamın söylediği türkünün her bir rengi gibi,

Doluyordu içime, yağıyordu içime renk renk nota nota

Yedi renkli gök kuşağı sekiz notalı yağmuru ile

Rengârenk notalı türkü gibi akacaktı hayatı

Otuz beşinde ayağının ritmi bozulunca

Daha bir gürültüyle bastı toprağa

Ve bastığı yerlerden çiçek fışkırdı

Menekşe, papatya, gelincik, manolya

Hiç bu kadar çiçek olmamışlardı aslında

Mevsimlerime hücum eden

Rüzgâr?a notalar bırakıyordu

Sahip olduğu insanî güzellikleri kaybettikçe

Dünyam dört mevsim cennet kokuyordu

Başka dünyalara kaçışımla

Mum alevi gözyaşlarım

Buz kristali olup battı gözlerime

Bir çift cam oldu gözlerim

Kışa bakan, dört mevsimi özleyen,

Tek mevsimde üşümeye maruz kalan

Baharıma açan kardelen çiçeğini

Babamın söylediği türkünün sonuna uzunca es yapan

?O zaman yine türküye es verdin sanmıştım baba,

Pes etmiştin oysa yaşamaya?

İçimde babamın söylediği türkünün soğuması

Yüreğimi sağır etmesi zoruma gidiyor artık

Bütün sevmelerimi tükettiğim gibi

Türküsünü de tükettim babamın

Bir türkü daha söyleseydi keşke

Birini bitirip diğerini

Diğerini öbürüne ekleyip bir üçüncü türküyü

Şu an ritmi ağırlaşan yüreğime akıtsaydım da

Buz kesilen bana hayatı çekilmez kılan kışıma

Menekşe, papatya, gelincik, manolya ekebilseydim

Yedi renk gökkuşağını sürebilseydim tuvalime

Notalar gibi sıcak yağmurun içine dolduğu toprağın kokusunu

Tekrar içime çekebilseydim

İşte belki o zaman bir türküde ben söyleyebilirdim

Hem de babamın sesinden

Dünyamı cennete çeviren babamın sekizinci notasını ispatlayabilirdim oysa

Babamın söylediği bir türkü vardı

Yağmurun içine dolduğu toprağı kokan

Tuvalimi renge boğan gökkuşağı ahengiyle

Tanrının içini dolduran ilhamıyla

Babamın söylediği bir türkü!