Bağrıma Bastım Yokluğunu

Sen,

gözleri denizler taşıranım

kefil bıraktım yarım şarkıları bu kente

adın ki vuslat kadar güzel

hatıralar yıkanır gözlerimde çığlık çığlık

akşama yürüyen bir intiharım /

Her gidişimde bastırıldı üşümüşlüğüm

hüzündür beşinci mevsimim

ağzımdan taşan sözcüklerim var

yak şiirleri donmuşluğuma

yalandır artık tüm sensiz kalmışlıklarım...

Gülüşlerimi astım bir bir umudun iklimine

bağrıma bastım yokluğunu

bütün siyahlarımdan arınırcasına

özlemekti düşen payıma

buruşturulup atılan mektupların kahrındayım /

Daha dün çocuktum oysa

daha dün

sevincim bağlıydı bir uçurtmanın kuyruğunda

bir satırdım Itri'nin bestesinde

hep

sana yasaktı yürünesi yollarım...

Sen benim ömrüme renk verenim

bu kaçıncı yangındır bana kalan

yokluğun tarifsiz durur solumda

hep, nisan kucaklar öksüz yanımı

yıldızların faslında durur ürkek bakışlarım /

Eyy benim Mezopotamya dağlarında tarih kokanım

topla tüm yakamozları da

martıların göç ettiği bir vakit

sesine karışalım dalgaların.

Ben ki göçmen kuşlar ülkesiyim

kokun düşer bazen hıçkırıklarıma

beni teselliye yetmiyor işte zaman

ve biliyorum

yüreğinde olmadığın kadarım...

Şimdi bir kar beyazı ellerimde

hep, ayrılık kokar nefesim

dudağımın kenarında asılıdır son bir gülüş

meğer ne çok eksilmişim kendimden

sensizken,

meğer ne çok yarımmışım /

Notalar, makamlar, ezgiler yaralı

birşeyler var kayıp giden ellerimden

kaldırımda bir keman sesi uğultusu

ellerim okunmayan bir cevap

bu günlerde,

Köroğlu'nun yetim kalan sazıyım...

Dışarıda ıslak bir karanlık

tek çaremsin ağrıyan yanıma.

Sen hep gül ki gülsün eylülde zambaklar

inan ki,

yoruldu bekleyişlerimdeki suskunluklarım.