Bahadır Akkaya'ya

''10,9,8,7,6,5,4,3,2,1....'' denilerek girildi her yıla,

oysa ben;

''1,2,3,4,5,6,7,8,9,10...'' diyerek girdim yeni yıllara...

doğduğum gün kayboldum dünyada,

elimdeki anne sıcaklığı soğuyor hızla...

Uzunca bir yol bu hayat,

Yürüyorum o yolda bende...

her sene doğum pastama dikilen mumlar;

refüjlerdeki ışıklarlar gibi aslında,

yaşlandığımı hatırlatıyor sadece...

Hem doğum günüm,hem yılbaşı,

bilmiyorum çok fazla dilekte mi bulunmalı.

İnce belli bir çay bardağı gibi olsun;

mezar taşlarım...

Artık hiç bir isteğim olmadığı için hayattan,

üzerine bir de yatay kaşık konsun,

ince belli bardağımın...