Bahar Aktı

bahar aktı gözlerimden sen yerine

baharımda çoktun yanağımdaki tuz buzum

bir erik ağacı aldım kirpiklerime güneşli

aktın ya gözlerimden içim kupkuru

erik ağacım da soldu ağlayışlı 8 ya da 9 yaşında

içim kupkuru

sesimdeki o ıslaklık kayıp bir rüya misali

köklerimi alırken

güz rüzgarlarını sevme sebeplerimden

akışın göz pınarlarımdan

berrak suların içinde pul pul alabalıklar misali

her damlamda haykırdı yaşam sevincini

kıyamadım güleçliğine güneşli yüzünün

son sonsuzluğumdun soldun sonlandın bittin...

caddelerim kesat

bağırdığım an tekrarladığım ölümlerim gibi

ölümler monotonluğunda ayrıldığını unutma

ben sandığın kafandaki tanımadığım benden

dudaklarıma rakı olduydu da göz yaşlarım

ağlarken şarkılar söylemiştim sana

duymamıştın anlamamıştın sevmemiştin almamıştın

bulutlar ve gökyüzü ve yağmur gözlerime çekmişlerdir

hepsi ve de yani her biri grilidir gri

gözlerimden akan bu tuzlu ılık serinlik

bulutların serseriliğine örnektir

gökyüzünün şehvetine

yağmurun umarsızlığına

ve şaşkınlığımın rakısıydı göz yaşlarım

çocuksuluğuma acırken sarhoş olurdun göz yaşlarımla

beni sevdiğini sandığını sanırdın

üşüyen yangınımdın yanan üşümem

üşüdün yandın kül oldun eridin bittin...

aktın...

gözlerimdeki

gözlerimden...