Bahar Günlüm

Benim gibi değildir eller,

Harcanır gidersin bahar günlüm.

Kutusuna saklamışken hazanları,

Birden açarlar,

Şaşar kalırsın bahar günlüm.

Sofisi bile dalsa yüreğine,

Ezer geçerler seni güzel yüzlüm.

Daha gün doğmadan,

Daha güneş çalmadan rengini geceden

Elinde bir yüzük, dudaklarında heyecanının özlemi,

Ve koyunda resmi ile uyumuşsun,

Bitersin bahar günlüm,

Bitirirler seni de anlamazsın...

Herkes ben gibi değil, gece üstünü örtsün,

Saçlarını okşasın saatlerce...

Eller yakar bahar günlüm,

Yakarda çekersin sineye

Bana bağırdın gibi, ellere vuramazsın tümceleri

Ağar ünlemli laflar duyarsın

Yıkılırsın bahar günlüm, harcanırsın bu hazanda...

Kurumaz dallar bahara çevirse de yüzünü

Aksöğüt daldan düşmese de,

Toyluğunu bilirisin sen, grimsi bir renk.

Yaşlandıkça boyanır hani dalları,

Esmere çalar, karamsarlaşır

Karamsarlaşma gün yüzlüm!

Böyle gidip de kendini yorma,

Gidip de yerde bitirme asma meyvelerini,

Gidip de asmalara çıkarma toprakları

Dengeleri bozma bahar yüzlüm,

Hazan ağardır, çok zor geçilir kışlar

Dört mevsimde yaşarsın, dört asır da

Temerrüde düşmeden sen,

İçine girmeden o girdabın

Soyutla kendini hazanlardan

Benim yüreğimde yaşıyor yaz

Burada her yer ışık, her yer yaz

Dünü, bugünü yakmadan

Ateşlere değmeden tenin gel hadi,

Gel bahar günlüm...

Uğur Zengin