Bakır Broş

Kayıpsız geçti birgün daha

kayıp deneceklerin varlıksızlığından...

Kestane ağacından sedirler üstünde

kuruntulu kösteksiz saatler,

mesnetsiz, bensiz, sensiz

geçiyor...

yerli yersiz!

Paradokslar vakitlice beliriyor.

Olmayanın kaybı olamıyor işte!

Zihin idrakında yetersiz...

Yürek halinde keyifsiz...

Zaman sen yokken mi böyle uzun?

Geliyor.

Yoksa!

Zaman uzun olduğu için mi yok oluyorsun?

Anlaşılmıyor.

Sen yoksun!

yada yokluk sana bürünüp duruyor.

Neticesinde olmayan aşikar oluyor.

Tıpkı kısıtlılığım gibi...

Olanlar olmayanlara delil veriliyor

Sol yanım minderler üstünde

Gıyabının garbından yel esiyor.

İsminin rüzgarı sürtünüyor yüzüme

sanki!

Gül demeti dolanıyor tenimde

Yanağımdaki en küçük tüy

Hatırladıkça titriyor.

Yanaklarının gezintisini...

Acaba?

Rüzgar yüzünden süzülüp

yüzüme...

esinti oluyor.

Yoksa!

Dudaklarının özlemi

yüzümde...

esinti sanılıyor.

Avucumun orta yerinde

bakırdan bir broş...

Saçının teli kalmış içinde

Senden hatıra bir tel

Yetiyor kalınlığı suratıma

Belki de misali sıratıma!

yine de hoş...

Değer yaşamaya üstünde

Hayal mi? mayal mi? Belirsizce gelecek

Aklımdaki anısı tümüyle hissiyatleşecek.

Hislerimin ertesini sana bağlayan geceydi

Gün dönümünün dönüşünde

İçinde yaşanmış bir günün dahasında

Nasılda kıskanmıştım! Yüreğinin üstünde

benden önce duruşunu...

Duymuştu kalbinin belki de!

bana vuruşunu...

Kıymetlim diyordun broşuna

Sanıyordun izahatı boşuna

Kızmıştın durduğu yerden kaldırışıma

Şimdi,

zor düşünmesi

Broşunun boşluğunu dolduruşuna

nasıl olacak ifadesi?

Yadigardı sana bilmem kaç silsile

İlk kıskanışıma olmuştu vesile

Bana göre boş...

Sana göre hoş...

Sadece broş...

gibiydi anıdan anımsananlar

Ah! Dedirtti işte

Şimdide vah...

vah ki ne vah!

Antakya, 12/01/2013