Bakmıyorum
Sevgili
Acıya gülümseyen dudaklar iliştirdin yüzüme
Yüzümü kaybedeli nicedir
Aynalar da kırıldı
Ahşap düşler kuruyorum bu aralar
Ya pervazsız bir gecekonduda
Ya umutsuz bir mahpus damında
Bana mahkûm
Ömürler dileniyorum Tanrı'dan
Işıksız
Yamacımdaki tüm renkleri
Rüzgâr çalsın
Maviler saçlarına
Karalar bana
Günahın kör olası vebali
Vebali son çizgileridir şakaklarımın
Azrail parmaklarında silinecek
Korkularımı
Gömdüğümden beri Eylül sırtlarına
Ölüm ya da zulüm
Nereden peydahlanacaksa
Varsın da
Oradan doğsun
Yoksul şafaklarıma
Bir tutam
Ten kokun kaldı nasılsa
Parmaklarımın arasında
Varsın da
Tütsülenmesin kefen
Gül kokularıyla
Noktam kadar kaldım
Virgülüm kadar eğildi umudum
Acıya gülümseyen dudaklar iliştirdiğinde yüzüme
Yüzümü kaybettim nicedir
Aynalar kırık artık
Bakmıyorum...