Bana Ait Olmayan Yalnızlığım

Sensizlikte hüzündür hazan

Dallarından koparak sessizce savrulan yapraklar

Hasreti anımsatan sararmış solgun renkler

Ve gökyüzünden çıldırmışçasına yağan yağmurlar

Anlaşılan daha çok soluyacağım hüznün havasını

Karanlığa uzayan sessizliğin gölgesinde

Varlığına yokluğunu eklediğin

Geceler yalnızlığın adıdır yüreğimde

Yalnızlık ne hazanda ne gecede

Yalnızlık sensizliğin olduğu her yerde

Sevdanla kavrulan yüreğim hasretin suskunluğuna sarılmış

Söyleyecek tek kelime de kalmamış

Yok o eski heyecanı, tükenmiş yaşama zevki

Kırılmış, küskün, çarpıyor bir başına

Aslında bu çırpınışlar da boşuna

Bir anlayabilseydi şu seven yüreği

Ah be bir anlayabilseydi ya

Ne hazana salardı mevsimi

Ne hüzünlere salardı geceyi

Hele yalnızlığa hiç terk etmezdi seven yüreği

Görmedi ağladığımı

Bilmedi sevgi yokluğunda ki perişanlığımı

Anlayamadı bağrımın dağlandığını,

Aslında bu sevgi bana ait değildi,

Bu sevgi sadece seven yüreğime aitti

O bilemedi, bende söylemedim

Bütün bunları bilseydi yine de yalnızlığa terk eder miydi?

Bu yalnızlık da sevgim gibi bana ait değildi

Bu yalnızlık hazanda hasretini yaşayan

Gecelerin derin karanlıklarında hüznü yaşatan

Ve ruhumun suskunluğunda sessizleşerek saklanan

Seven yüreğime aitti

Bir başkaydı hazanın solgunluğunda yalnızlığın yaşandığı gece

Mehtap vardı, bulutlar vardı

Rüzgârda uçuşan sararmış hüzünlü yapraklar vardı

Uzaklardan göz kırpan, oynaşan yıldızlar vardı

Ne bileyim işte,

Hatta sen bile vardın gecede

Peki, olmayan neydi

Olmayan suskunluğa, yalnızlığa saldığın yüreğimdi

Ömrümde tek sevdiğim sen bana ait olmayan yalnızlığım oldun

Bir gece daha böyle bitti sessizliğin gözyaşlarında

Elveda bana ait olmayan yalnızlığım elveda

Bir sonra ki gecede buluşmak umuduyla elveda