Bana Borçlusun Çıkar Üstünden Ömrümü

Baktım ki, bağıra bağıra benimle kuzen olduğunu iddia eden bir kâbus

Belli ki işsizlikten bunalmış soluksuz bana doğru koşuyor

Kaçamıyorum da... Varoluşçu yanım o gün izindeydi ondan herhalde

Ama dünyanın karnındayız ikimizde; ben ve kendim

Bir ağrının sebebi olarak yerimizi almışız içerde

Kendi kendime mi sordum yoksa başka birine mi sordum emin değilim;

Ben neyiz?

Yok ettiklerinin toplamıyım diyor

yontmaktan sıkılmış çılgın bir heykeltıraş benim adıma

Üstelik elinde de bir resim var gözümün içine içine sokuyor

Öyle sokuyor ki dünyayı ortadan ikiye yırtılmış gibi görüyorum

Şimdiki zaman taklidi yapan, çekildikçe çekilen bir k/ip boynuma sulanıyor

Ama ben ısrarla diyorum ki sevgililerini sürekli övmek için

Kelime avına çıkan akılları korkutulmuş şairlerden değilim

İnanmıyor ve benden hayatın ayrıntılı dokümanını istiyor

Tam bir empati savaşı; bükülen duyular hurdalığına dönüyor soyutsal varlığımız.

(Sana leyleklerle üç boyutlu çocukluğumu gönderiyorum Heja

Beyaz badanalı duvarlara kömür parçasıyla insan resimleri çizen

O kapkara masum çocukluğumun da .ıç ağzına.)

Biz nerdeyim? Diyorum

Burası herkesin birbirini tek tek ve itinayla öldürdüğü bir köy

diyor yüzü kanla onarılmış öykülerle kıpkırmızı ve dolgun yanaklı bir anı.

Topluca katledildikten sonra gelmişiz buraya

Atalarımız öyle söylüyor; ecdatlar şölenindeki konuşma metninden alıntı.

Sonra topluca uysallaşma pozisyonu aldık

Ne bileyim kardeş, adet böyleymiş

Ve az sonra toplu seks moduna alacaklar insanlığımızı

Düşleri sararmış bir fahişe sahnedeki yerini alacak

Ve inanmayacaksınız ama aynı anda en az ikibin tane adamın insanlığını boşaltacak

Ben bu filmi daha önce yarısından işemiştim.

Ama dünyanın karnındayız hala ikimiz; ben ve kendim

Durmadan çarpışıyoruz

Yansımamı görüyorum, yüzünde kırışık kelimelerle ütüsüz bir şiirden fırlamış

Başıboş bir tükürükten kaçıyor; her taraf salya uygarlığı kalıntıları.

Dilimi çürüten öyküler anlatıyorum ama durmadan anlatıyorum soluk almadan

İnsanlar ölüyor daracık sokaklarda köpek bolluğundan

Ölülerin gözlerinden korku çalıp

Dünyanın karnında röveşatayla kendime gol atıyorum

Artistlik yapma lan diyor kaledeki ben.

(Hamallara haber verdim yardım edecekler,

Kamyon dolusu bu yaşanmışlığı bu mahalleden bu akşam

Elbirliğiyle taşıyoruz

Bizi görünce perdeyi çeken tanrıçaların olmadığı bir yalnızlığa.

Bana borçlusun Heja; çıkar üstünden ömrümü.)

Bir taşı yumuşatmanın en iyi yolu akşamdan şaraba bastırmaktır

Sonra derin koma denen o semboller çıkmazından onarılmış bir halde çıkarıyorlar

Bütün gövdende haddini bilmeyen bir unutkanlık hissi

Bir türlü kim olduğunu anımsayamadığın birine;

'Seni hep başkalarının ağzıyla öptüm, affet seni'

diye sempatik ve ikinci tekil şahsiyetsizliğinde bir cümle kuruyorsun

Ne şimdi bu, günah çıkarmak mı?

Sonradan hatırladım adı Heja'ymış

'Sen öldüysen sevişmenin binlerce yolu var' diyordu uykumda bana hep

Aşkın ayakları altında ezilen bir izmaritmişim herhalde.

Ama o değil, ben halkının dizlerine sıkan bir ülkede

Hep topal yürümek zorunda kalan bir uruspi çucuğuyum

Gözlerinse, hani o kızı kızıl bakan gözlerin, benim siyasi görüşüm Heja

Dünyanın karnında durmadan çarpışıyoruz seninle.

Sessizliği dinle

Portakal kabuğu kokusu; aldatma.

Anladın değil mi

Sen öldüğümün en iyi kanıtısın.

Ekim 2009