Bana Kırılıyorum

Yorgun bir şiirin avuçlarından cümleler içerken

Susuzluğumu arttıran gözlerin kadar uzağım kendime

Ahh ar dilim

Hangi şiirin kıyısına yanaşsam

Ruhumu yalayıp geçiyor

Mirası oluyor deli ve avarelik

Hani özlemin kolları uzun olur yaa

Her yerde bulur seni unufak eder

Etin kemiğe karışır

Dilin damağına yapışır susarsın

Dudakları çatlamış temmuza verirsin dudaklarını yandıkça, yanarsın

İşte öyle bir şey

Üstüne giydiği ateş kadar

Yalnızlığı eritirken içinde

Temmuz kadar asi ve eritken oluyor

Suskulara düşerken yolum

Şimdi dinginliğin gözlerine sığınan bir serçe kadar ürkek ve yaralıyım

Ve hiç bir şey avutmuyor

Sana çıkmayan yollar düşüşüm oluyor

Ve ben bana kırılıyorum...