Bana Şair Demeyin

Bana şair demeyin, ne anlarım şiirden

Edebiyat görmemiş, mürekkep yalamamış

İmgeleri hep saklı, yazamaz ki kibirden

Ne serbest nede hece, tarzında kalamamış

Katmış derdi içine, sayıklarken sinirden

Her gün bağrı yaralı, hülyaya dalamamış...

Bana şair demeyin, ne anlarım ayaktan

Yürüyemem düz yolda, yazamam hecelerim

Dinsiz imansız zaman, ne anlar ki dayaktan

Kalem düşer elimden, kan kusar gecelerim

Cümle alem bilmez ki, duyarlar hep kulaktan

Kalem küsmüş sayfaya, solmuş hep imgelerim...

Bana şair demeyin, kalbinizi kırarım

Çekmeyin üzerime, siyah olan geceyi

Sözüm olur kefenim, sol yanıma sararım

Azrail yolda tuzak, yazmalı son heceyi

Asarım dertlerimi, sizden hesap sorarım

İlham kalmadı bende, kapadım pencereyi...

Bana şair demeyin, ben bilmem bu alemi

Sözüm geçmez öteye, ben unuttum kelamı

Ben şair değilim ki, kırdım işte kalemi

Soldu artık güllerim, kader yazdı belamı

Yazmaz oldu ellerim, güldürmem elalemi

Mezarımı kazmadan, okudular selamı...

21.04.2014