Barış Senfonisi

I- Aşk

—tanışırdık kızıl öncesi

beyaz düşlerde

ışık doğmadan önce

oydu bu elleri tutan

çivi,, kan

maviyi arayıp duruyor gözlerim

... şimdi

boş ver iyiyim - nasılsa

çarmıha gerilmiş beden

nasıl iyi olursa öyle işte...

II- Barış

—zeytin ağaçlarının tek tek

dallarını kopardım

zeytin dalı uzatmak niyetiyle

özgürlüğün

yollarında

barış kavşağında

çarmıha gerilmişlere

baktım uzun süre - bir süre

karanlığı bulmak için

aydınlığı anlamak için

gözlük taktım

—kör gözleri görmek için

idam sehpaları kurdum...

III- Tan vakti

—saat tan vakti elimde

koca bir aynadan artan bir kırıntıda

kendimi göremiyorum

idam sehpasını öpüyorum

putları yıkıyorum

ıslak gözler

usandım...

-IV- Denizci

—usandım

sönük bir fenerin karanlığında

rüzgarın ayazında

bunca yol almaktan - usandım

bıktım martıların hoyrat sesinden

tastamam sükut için

azrail ile anlaştım

kulağımda çınlıyor çan sesleri yakın

ezan sesi arıyorum

o bana yakın..

V- Yalnızlık

—paylaşmayacağım ölümlerimi

sönük şehrin ışıkları

bütün sokaklara bürünmüş karanlık

yalnız

şu kuytu sokağın sonunda bir dilenci

oturuyor oracıkta yapayalnız

unutulmuş gibi

sanki hiç doğmamış gibi

hiç yaşamamış gibi

—boş ver iyi işte

kimse idamını yazmaz

şanslı adem....

VI- Trajedi

—son sahne ilk komedi

bütün perdeler iniyor

tabutlar örtülüyor sıkıca

gök yüzü gürültülü

mesihim diyen son ahmak

izleyici bir masum çocuk

... korkmuyor o çocuk

çünkü daha bunamadı...

VII- Diriliş

—çocuk

şimşekten korkmuyor

gürültü

o kadar sessiz ki

o çocuk korkmuyor

küçücük elleriyle

tutup boğazından sımsıkı

boğazlıyor

sonra ayaklarıyla

eziyor yılanın başını...

Suskun//