Başak

bu şehir bizi taşıyamayacak kadar aciz

artık yaralarımıza kelepçe vuramayacak

takvim yapraklarından akıp giden çocuklar

rüzgara şarkılar öğretmeyecek adın

mevsimine dokunmayacak hiçbir avuntu

dudaklarından süzülmeyecek martılar

hasretin geceye beyaz duvarlar örecek

vurgun bir süngüde ağlarken hatıralar

-hangi zamana gömülebilir ki yalnızlığım

yel kovan akrebin koynuna sığınırken-

saçlarından kayan yıldızları biriktireceğim

hazanın ceplerinden dökülürken sonbahar

rüyalarım başak gülüşlü bir volkan doğuracak

ertelenmiş yarınlar bırakacağım avuçlarına

hiç bilmeyeceksin yüzüme işlediğim sesini

gemiler göndereceğim sürgün denizlerinden

aşk güneşin limanlardan sana bağışlanırken

suretin tüm kıyılarda kördüğüm olacak

ben çıkmaz sokaklar çizeceğim gökyüzüne

ağlama

tamam senin olacak tüm gölgesiz bulutlar

-gözlerin en çok maviye yakın kalacak

yalnız ve çaresizce aydınlığa doğacak umutlar-

Batuhan Gümüş