Başım Güzel Olsa

NE zaman efkarlansa, ruhum

Başından dumanlar çıkıyor.

Kalbindeki ümitler buharlaşıyor.

Sönmüş lavlar gibi

Kafası güzel, yalnızlığın

Bir kçşede sızıp, kalıyor.

Ne zaman efkarlansa, yüreğim,

Gözündeki resimler bir birine karışıyor

Atıyor kendini sokaklara

Yürüyor, dertlerin omzuna çarpa, çarpa...

Güneş gökyüzünü yakmaya başlayınca

Ayılıyor, tüm duygular.

Ah bir olsa gece

Dünyaya arkalarını dönseler

Acılı bir kadeh ellerinde

Kaybolsalar, karanlığın içinde

Öyle bir düşündüler ki,

Efkarlandılar, bile kendi şişelerinde...