Başkent Ağlıyor

kızılay'da bir insan ölüyor bu sabah

yitirilmişliğe bakan gözleriyle

kızılay da bir insan doğuyor bu sabah

kazanılmışlığın verdiği sevinçle.

hayat yaşanmaya değmezken bir yerlerde

hayat yaşanmaya değiyor yine o yerlerde

kızılay susuyor.

bir anne gibi

belki de daha çok seviyor

kimsesizleri.

yanlışlığın oltasına takılan

iki acemi aşık

öğrenirken henüz

denklemi

ezberleri bozuyor

kendilerinden bir önceki.

kızılay ağlıyor bu sabah

bir senfoni çalıyor yanı başında

bir sevmek

eskiyor kaldırımlarında

bu sabah Kızılay

kökünü aramıyor

hiçbir fiilin..

serbest bırakıyor

anlatım bozukluklarını.

bu nasıl nimettir ki

güneş semada her sabah

ne hayatlara tanık oluyor

kızılay şaşıyor

kızılay çok kıskanıyor.

her biri biterken sonların

başlangıçlar alay ediyor

Kızılay

Küstürüyor bu sabah

öksüzleri...

ve de beni........

Cemre Şeyma Kapu

Ekim/2011

Ankara. Güzel şehir Ankara. Büyük Şehir Ankara...

huzuru yanıbaşlarında bulduğum, kahkahayı en çok onlarla sevdiğim, hayatıma açan gonca güllere; üç kafadara: Hülya Sözen, Canan Hopa ve birtaneme, annem Seviye Kapu'ya ithafımdır...