Başlangıç Anaforizması

//Duyuyorum

Tembel ağrılarını geçmişin

Savcı yargılardan doğan düşünce akınları

Ve zayi hayatın sızıları yüreğimde//

Kendine o kadar kızgın bakar ki

İçsesin

Duyarsızdır artık

İnsana

Olaya

ve görmeyi unuttuğun herkese

Bir bakarsın cebindeki delikten

düşmüşsün o ana

Ve kıyaslar

Kıyaslar

Kıyaslarsın

Olmayı düşündüğüm yerde miyim

Biter kızgınlığın aynalarına

ki sen, seçtiklerinin toplamısın

Kendine döner ve sorarsın

Nereden başlamalıyım

İşte o an değişir dünya

Ben daha ölmedim

Derin bir tefekkür çekip içine

Önce yanlış rutinlerini görürsün

Sonra darlarsın hayatın suyuna

İçinde unuttuğun öğrenme merakını bulursun

Ve yıkarsın tenindeki ölü toprağı

Yeniden bir olup kendinle

Yeniden hür kalırsın prangalarından

Yıkarsın yanlış ördüğün güven duvarlarını

Yeniden sızar görüler

Çıkışı gösterir yeni seçimlerin

Biraz terin sıcağına alışıp

Biraz emeğin kanadına asılarak

Direnirsin topuğundan çeken alışkanlıklara

Ve artık hikayen yeniden yazılabilir

Zira başarı!

Yeniden, korkmayı bırakır

Geçmişin sarı savlarında.