Başlıksız Şiir

Dalından düşen

Küskünce

Biraz da kırgın

Bir yaprak misali

Savruluyorum

Hayatın boşluklarında

Bahar tükenmiş

Yaz da bitmiş

Hazan vurmuş beni

Sararıp solmuşum

Ve d’üşüyorum

Sıkıca

Tutunmaya çalıştıkça dalıma

Gittikçe

Daha fazla kırılıyorum

Can kırıklarım

Yüreğime batmış

Ruhumun heryerine saçılmış

Ne kadar çabalasam da

Eski hâline dönemiyor

Yüreğim

İçine içine kanıyor

Ruhum kendini tüketiyor

Ben

Hiçbir şey yapamıyorum

Kırılsamda kıramıyor

Üzülsemde üzemiyor

İçime ata ata

Yüzümde bir tebessüm

En az hasarla bitsin istercesine

Bir umut işte bende

Hayat yolunu

Yürümeye devam ediyorum