Baykuşun Dilinden

yalnızlığı süpürmek için kız

üç beş şiir döktü yere

bir başlık bulamadı haline

bir konusu da yoktu hayatının

şiir gibi diyebildi sadece

şiir gibi aksam geceye...

çekildikçe kız yol kenarına

parkelerin sayısı mı çoğalıyordu ne

ne kadar düşünse maziyi

her karede çoğalan yalnızlık

intikam alıyordu sanki yüzüne çarpan rüzgar

ağaçlar yaprak döküyordu soğuk mısraların ardından

istediği bu değildi belli

gecede nöbet tutan baykuş kadar dertli

açtı gözlerini geceye yüreğini saran bu karanlık da neydi

yanıp sönen ışıklar, ışığı kovalayan yıldızlar

hangi değirmenin öğüttüğü kader daha gerçek

ekmek arası bir şiirle geçiştirdi kız

herkes, her şey konuşuyordu içinde

bu sessizliği kim büyütmüştü böyle

içinden dışına bir ip uzatsa sanki

kurtulacaktı intiharda mevsimler

yaşamalı dedi şiir, ıslandı gecenin içinde taş parke

büyüdü kız karanlığı boğmaya ramak kala

büyüdü yıldızlar da

bak yumuldu baykuş

kendine bir kader seç