Beden Yorgun Ruh Ölü

aylar oldu

kalemi elime alıp

içimdeki yangınları

beyaz kağıtlara dökmeyeli.

yazamıyorum

bomboşum.

ne oldu? yoksa öldüm mü ben?

nerde benim hayatla olan kavgam?

sevgi diye inleyen yüreğim nerde?

tüm olumsuzluklara rağmen

gülmek için sebeplerim vardı kendimce

gelecekten yana

hiç bitmeyen ümitlerim vardı oysa...

bakmaya korkar oldum aynalara

gördüğüm yüz kim?

ben değilim,olamam.

boş bakan gözler

tebessüm etmeyi unutmuş dudaklar

solgun beniz.

robot gibi yaşar olmuşum

sabah dokuz akşam yedi

evle iş arasında dokunan mekiklerden ibaret bir hayat.

geceler uykuya hasret

yürek sevgiye...

en çok yalnızlık büküyor belimi

elimi uzatsam

tutacak vefalı bir el yok

çırpındıkça batıyorum

boğuluyorum...

sorumluluklarım var göğüslemem gereken

hayat yükü ağır geliyor

beden yorgun ruh ölü

nefes almak zorundayım...