Befm-i Giranbâhâ

..... ........

Ey soluduğum her nefesi

Zerre zerre yüzümün yerlebirliğine çarparak

Gözlerimdeki feri söndüren Yâr

Sür tırnaklarının uzayan keskinliğini

Tenimin münbitliğinde göğerttiğim yaralarıma

Kaydır ayaklarımın altından

Köklerimin tutunduğu toprağımın karasını

Al çal

Seni harf haf kerttiğim alnımın aklığına

Ey beni ense kökümden

Yokluğunun uzaktan menzilliğiyle vuran Yâr

Bırakma infazımı yâd ağyar ellere

Teninle kefenle gidişimin

Yitişimin soğukluğunu

Mezar taşım ol

Göm beni

Benden uzaklara attığın adımların aymazlığına

Sen bilemezsin

Nice aydınlıkları toplayıp

Günümün gün görmemiş göğünden

Kenarı dantelâlı yarınlarla örülmüş

Azmân rengi bir yazmaya sarıp

4 ucunu çaprazlama kavuşturarak biribirine

Saklıyorum işte

Ahşap oymalı bir çeyiz sandukasında

Bilirim

Meyletmezsin

İnanmazsın ya bu abuk ritüel seremonilerine

Anla işte

Gericinin biriyim ben

Beni geri(n)de bıraktığından beridir

Nerede kalmıştık

Ha

Evet

Diyordum ki

Olur ya

Sağnak bulutlu gürültülü bir gök gününde

Yakarız ucunu

Bohçaladığım tüm aydınlıkların

İliklerine kadar ısınır bakarsın Aşk

En uzun şiiri örteriz üzerimize

Çekiştire çekiştire

Ayaklarımız kalacak ya dışarıda

Üşüyecek ya olsun

Giyiniriz ayaklarımıza

Çekmecedeki gözü kaçmış kelimeleri

Şairliğin canı Cehenneme

Kime ne

Yazgısında

Ağyar parmak izi tesbit edilmiş alnıma

Düşer belki de

Saçlarımın derviş uğramamış dağlarında

Omuzunda

Yokluğumun çıkınını astığı asasıyla gezinerek

Olmayacak bir hayale yol çizen

Ak düşmüş kirli sakallarında şavkıyan Leza

Hadi

Tut elimden

Birlikte atlayalım

Sırât'ın Köprüsü'nden...

..... ........