Belirtili İnat Tamlaması

/ Hüznünü demirliyorsun atlasına şiirin

gözlerin hala kaçak ve inatla zemheri.../

Hatalarımla anılırdım senin gözünde hep

bir alçaklığın tüyü bitmemiş oğluydum sanırım

alnımda koskocaman bir yarık olurdu bütün ayıplarım

sana bir beden küçüktüm küçük

oysa ki adım bile yetiyordu saçlarını titretmeye

güçlü bir rüzgârın oğluydum hatırlarsın

çok zaman öncesinde bu kavgaların...

aynı şehre bakabilmeyi de severdik gönlümüzün rasatıyla

ki şehir bile bizim gibi sevmezken bizi

üzülmeyi de bilirdik ölümü üzerine sevgisiz bir kedinin

küçülen gözlerinde ağlardı çocukluğumuz

isyanın her yerde açılmayan siyah yapraklarıyla

açılabilmeye de cesurduk fırtınaya rağmen

despot mahallelerinde şehrin

severdik suçun ve affın anatomisiyle yüzleşirken

aynı şehirde ölmeye de yeterdi birlikli bedenlerimiz

şimdi bir sonuç çıkmazken ikimizden

ayrı yerlerde ve ayrı kişiliklerdeyiz sanki

ne sen beni anlamanın savaşını veriyorsun

ne de ben sana yenilmeyi kabullenebiliyorum

kavgamız büyüdükçe her şeyimiz küçülüyor

daha anlamsız saldırıyoruz gözlerimize

sende birkaç damla hüzün

bende debisi yüksek bir pişmanlık hortluyor hep

ellerimiz kuru bir fundalık gibi kokuyor

böyle gecelerde dört nala gidiyor vakit

aramızda büyük bir boşluk büyüyor sakinleşince

demirden setlerle kapanıyor samimiyetimiz

sessizliğin suratına baktıkça yabancılaşıyoruz

görünmez bir düşman tarafından yönetiliyormuşuz gibi

tanıyamıyoruz anlayamıyoruz yaklaşamıyoruz kendimize

kavgalar arasında devleştiğimizi zannederken

anlıyoruz kaybetmenin dönüşümsüz rezaletini

bir kavga sonrasına kadar

kandırıyoruz aşk dediğimiz yanılgıyı

elde etmenin paha biçilmez şehvetiyle

sonrasına kadar son kavganın...